1- گروه تاریخ و باستانشناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2- گروه تاریخ و باستانشناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسندۀ مسئول). ، Maryam.kolbadi@gmail.com
3- گروه باستانشناسی باستانشناسی اسلامی، پژوهشکدۀ باستانشناسی، پژوهشگاه میراثفرهنگی و گردشگری، تهران، ایران.
چکیده: (10 مشاهده)
در سنت فکری و ادبی اسلامی، متون عجایبنگارانه بازتابی از پیوند میان دین، دانش، تخیل و تجربهاند و نقش مهمی در شکلدهی به درک مسلمانان از جهان طبیعی و انسانی ایفاء کردهاند. با وجود اهمیت این سنت، پژوهشهای تطبیقیِ نظاممند دربارۀ پیوند جهاننگاری و سبک در آثار متعلق به دورههای تاریخی متفاوت همچنان محدود است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی-تطبیقی، به بررسی تفاوتهای جهاننگارانه، سبکشناختی و کارکرد معرفتی «عجایب» در دو اثر برجسته، یعنی عجایبالمخلوقات و غرائبالموجودات زکریای قزوینی و عجایبالبلدان منسوب به شجاع حیدری میپردازد. روش پژوهش مبتنیبر تحلیل محتوای تطبیقی است و دادهها ازطریق مطالعات کتابخانهای و بررسی متون اصلی گردآوری شدهاند. تحلیلها براساس پنج محورِ جهانشناسی، اقلیمنگاری، نگرش انسانشناختی، سبک و زبان ادبی، و نسبت علم و اسطوره انجام شده است. یافتهها نشان میدهد که قزوینی، متأثر از سنت معرفتی دورۀ میانی اسلامی، با نگاهی الهیاتی، نظاممند و کلنگر به بازنمایی عجایب میپردازد، درحالیکه شجاع حیدری، در بستر تحولات فکری دورههای متأخر، رویکردی تجربیتر، فرهنگی و مردمنگارانه اتخاذ میکند. این تفاوتها در ساختار جهاننگاری، شیوۀ روایت و کارکرد معرفتی عجایب بهوضوح قابل مشاهده است. درمجموع، پژوهش حاضر نشان میدهد که تحول زمینههای تاریخی و معرفتی، نقش تعیینکنندهای در دگرگونی معنای «عجایب» از ابزاری الهیاتی-تعلیمی به پدیدهای توصیفی-فرهنگی داشته است.
نوع مطالعه:
مقاله پژوهشی |
موضوع مقاله:
باستان شناسی و تاریخ هنر دریافت: 1404/1/31 | پذیرش: 1404/3/31 | انتشار: 1405/3/31